Libro: E o tempo estrangulou á estrela

Unha braña que respira baixo a néboa.
Ríos que gardan memoria de ferro, arsénico e lama.
Mamoas ocultas baixo o toxo.
Foliadas, maneos e muiñadas que aínda laten na noite galega.
En E o tempo estrangulou á estrela, Ana Martina Varela Velo constrúe unha obra poética fondamente unida á terra, á memoria e á destrución silenciosa da paisaxe galega. A través dunha escrita hipnótica e sensorial, o libro percorre as brañas do Xistral, os vales do Anllóns, as ruínas arqueolóxicas, os humidais, os montes feridos polas pistas, a minería e os aeroxeradores, mentres dialoga coa tradición oral, a música popular e os corpos que aínda sosteñen a memoria do país.
Cada poema funciona como unha escavación: baixo a herba mollada aparecen restos de antigos camiños, animais ameazados, voces desaparecidas e preguntas sobre o futuro dunha terra sometida ao progreso técnico e ao esquecemento.
Entre a ecoloxía, a arqueoloxía emocional e a poesía do territorio, este libro é tamén unha elegía contemporánea por unha Galicia húmida, rural e resistente que segue respirando baixo a superficie.